Zoals u in de rest al kon lezen, zit er in de valselijk door de (niet erkende Nederlandse accountant)  Harberinck gefailleerde patrimoniumvennootschap NV Vansant & Consoorten bij de oprichtingsakte voor miljoenen aan onroerende goederen (het erfdeel van de kinderen Vansant van hun ouders die hiervoor heel hun leven gegeven hebben, op advies van... ja).  Tot voor zover Logocom kon inzien, werd tot 2005 al voor zo'n 92 miljoen BEF hiervan gerealiseerd in eerste verkopen, maar in de staat van activa en passiva zijn deze bedragen nergens verschenen en nergens heb ik enig overtuigend bewijs gevonden van leningen aan of effectieve tegoeden op de NV Vansant & Consoorten (zeker niet in het faillissementsdossier zelf noch; bij een of andere rare volmacht spreekt met trouwens plots van 1 miljoen BEF borgstelling van een andere vennootschap en de rechter te Turnhout vond dit een 'belangrijk document' tot mijn uitgedrukte grote verbazing).  Nu ja, het weze duidelijk dat de boekhoudkundige kennis in dit dossier als een naald in een hooiberg te zoeken is.

Ditmaal, de laatste week van maart 2006 wordt het Casino-gebouw verkocht zonder medeweten en betrokkenheid van de gefailleerde op eigen houtje van de curator Tom Vandecruys, die hier best op zou repliceren met recht van antwoord, wat mij beloofd werd door Vansant Karel integraal te laten publiceren.

De koper zelf ontdekt echter dat er van enorme partijdigheid sprake is, en hoewel hij zelf op papier het recht heeft om hoger te bieden, wordt alles op voorhand 'bedisseld' (zie klacht zelf hieronder) en verschijnt op de koopdatum bij hem plots een andere koper die maar liefst 4 enveloppen bij zich heeft om het te regelen in een 'klein kamertje' (zie klacht) voor alle gevallen die wellicht voorspeld werden door de feiten toch blijkbaar zeer mala fide geworden curator (een curator moet in het belang van en over de massa van het faillissement waken en is de gefailleerd op elk moment communicatie en samenwerking verschuldigd, en moet bovendien ook de recht van de staat objectief behartigen).

Deze koper, die compleet verbouwereerd is door deze werkwijze en gewoon is als een klassieke Vlaming correcte handel te drijven, dient zeer verontwaardig en op advies van zijn (wel erkende en professionele) boekhouder, klacht in, en vraagt om dit kenbaar te maken via de media, liefst vooral in de streek van Mol, Turnhout en Geel zelf.

Ter opmerking: Intussen blijkt dezelfde curator ook een andere boekhouder uit Herentals plots een enorme rekening courant aan te proberen aansmeren van een klant die na overname failliet ging.  De boekhouder in kwestie dient eveneens klacht in tegen deze advocaat/curator.  Ja, in de hoop blijkbaar het op 'een akkoord' te kunnen gooien en een financiële regeling tussen de twee te schikken, maar ook dit zal gerekend zijn zonder de professionaliteit van een erkende boekhouder.

Wat hier nergens wordt vermeld is, is dat zowel Vansant Karel, zijn zus, de curator Tom Vandecruys en ikzelf aanwezig waren in de rechtszitting van disndag 21/03/06 in de rechtbank van Koophandel te Kortrijk.  Op de rol merkten we daar een proces van de 'Vlaamse staat versus Vansant & Consoorten'.  Vansant Karel vroeg onmiddellijk inzage in dit dossier, en tot hun verrassing moesten ze dit dossier gaan ophalen (de gefailleerde moet overigens normaal op de hoogte gebracht worden van deze zaken).  Tom Vandecruys ziet zich verplicht toe te lichten dat het hier over een vordering gaat over leegstandsbelasting van liefst 220.000 EUR.   Hij verduidelijkt dat OVAM een borg voor de verkoop van het vermelde pand vraagt van liefst 220.000 EUR. De discussie zelf zou gaan of het de typische juridische maar zeer belangrijke nuance of het dan wel over een schuld 'IN' of 'OVER de massa van het faillissement handelt. De rechter antwoordde hierop dat deze inderdaad 'verjaard' moet gesteld worden en dat ook zal gebeuren, daar deze niet in het actief en passief van het faillissement voorkomen.  Dit vind ik een uiterst gevaarlijke uitspraak, want betekent dat dan ook niet dat de andere fictieve en reeds door andere rechtbanken verworpen vorderingen allemaal verjaard zijn, en de activa terug moeten vloeien naar de gefailleerden? Ook de vordering van de Bankunie is dan compleet verjaard, want deze komt niet voor in de oorspronkelijke staat van schuldeisers, en pas in 2006 worden totaal tegenstrijdige en verschillende bedragen vermeld die enorme bedragen intresten en zeer kleine bedragen aan kapitaal vermelden, terwijl de intrestvoeten net zeer laag staan.  Tot slot, werd er door de derde koper en bij navraag op gewezen dat de curator een blunder gemaakt heeft door de leegstandsheffingsvraag niet te beantwoorden en daardoor ZELF de oorzaak is van deze 220.000 EUR.  Wat straffer is, is echter het volgende uit die zitting:

Tom Vandecruys vervolgde echter in deze zitting van di 21/03/06 te Turnhout op : "Het gebouw moet dus uit de hand verkocht worden, want welke koper zou dit pand willen kopen als hij weet dat daar zo'n leegstandsheffing op bestaat? Ik vraag de rechter dan ook akkoord om het te verkopen uit ter hand". Wij wisten toen nog niet dat hier de staat ook weer eens zou opgelicht worden voor liefst 200.000 EUR terwijl de gewone burger maar zijn belastingen moet betalen en eind maart 2006 De Tijd bloklettert dat België het duurste land ter wereld werd qua belastingen.  Vanzelfsprekend in zo'n gevallen, zou ik zeggen als het geld niet geïncasseerd wordt waar het moet. Ook deze 220.000 EUR (als ik het goed notuleerde) moet opnieuw gerecupereerd worden bij de loontrekkende en de hardwerkende KMO, terwijl het zeer eenvoudig via de BA van de curator kon worden geïnd (een verzekeringsfonds dat overigens miljoenen EUR in reserve heeft voor zo'n zaken en wat de attentie van andere curatoren op hun werk zou richten om zo'n zaken in de toekomst te vermijden).  Nee, dit moet dan wel 'verjaard' verklaard worden ten voordele van de koper SMETS Paul die blijkbaar in achtergrond al overeenkwam met curator Tom Vandecruys om het pand te kopen, het zelf te saneren (nog wat gefoefel erbovenop, want welke gewone koper ging er zelf kunnen een bodemsanering uitvoeren), en de rekensom is dus eenvoudig gemaakt.

Dit wil zeggen: dat het pand NIET OPENBAAR VERKOCHT werd onder het mom dat de leegstandsheffing zou moeten betaald worden, terwijl gelijktijdig beweerd wordt dat de leegstandsheffing toch nooit zal betaald worden... Is dat geen dubbele oplichting van de staat door iemand met een openbaar mandaat? Bovendien werd het ook niet echt uit der hand verkocht, want uit bijgevoegde klacht blijkt dat het een verkoop met voorkennis is en dat heel de verkoop zuiver onderhands tussen de curator VANDECRUYS Tom en de met voorkennis handelende SMETS Paul zich al van voor de zitting van 21/03/06 afspeelde, en zonder informering van de gefailleerde die hoofdpersoon is en blijft in dit valse faillissementsdossier.

Tot slot wens ik nogmaals juridische te herhalen met mijn 15-jarige boekhouderervaring: Als er een bestuurder zich zelf benoemt voor een paar dagen, en daarin zelf een van zijn eigen vennootschappen een (zelfs fictieve, Curaçao gebaseerde) hypothecaire borgstelling geeft, hij primo een tegenstrijdig belang heeft gediend en er een bedrijfsrevisor aan te pas moest komen (die dat nooit zou goedgekeurd hebben omdat deze professioneel onderlegd is en zou gemerkt hebben dat hij geen rechtsgeldige handtekening had), hij secundo zelf niet kon deelnemen aan de stemming hiervan, en last but not least tertio dan ook aansprakelijk zou gesteld worden voor deze enige bestuursdaad die tot faillissement leidde dat bovendien nog eens werd ingesteld door opnieuw dezelfde bestuurder zelf!  Moet er nog zand zijn of in de ogen te strooien?

Correctie per eerlijke mail op 16/06/06, 8h01, over het Casino van Mol omtrent de leegstandsheffing:

Ter volledigheid ook nog dit.  Bij een vroegere verdediging in februari in de rechtbank van Turnhout, waar ik als boekhoudkundig zeer goed onderlegde journalist aanwezig was, werd voor de rechter zeer kernachtig het KERNbewijs met de publicaties uit het Belgisch Staatsblad voorgelegd dat de benoeming van zichzelf als bestuurder ongeldig was (was ondertekend door ZICHZELF).  Samengevat is het dus zo: Harberinck benoemt zichzelf als bestuurder (in de 6-jarige cyclus waarin NV-bestuurders zichzelf puur als formaliteit meestal herbenoemen, heel wat NV's keren vandaag nog in zo'n toestand overigens); vestigt met een akte van een intussen failliet of onbestaand bedrijf uit Curaçao een hypotheek op de NV (de notarissen in kwestie akteren dit ZONDER HANDTEKENING VAN DE ECHTE BESTUURDERS), treedt onmiddellijk terug, en laat het boeltje failliet gaan met de fictieve vorderingen. 

Nota voor de fiscale journalist uit het Brusselse (die zelf een boek aan het samenstellen is over gelijkaardige zaken): Het volledige dossier kunt u inzien bij de heer Vansant Karel en Joseph zelf.

Voor alle NV's waarin de bestuurders zichzelf niet na 6 jaar herbenoemden: Boer, let op uw ganzen! U kunt in België dus blijkbaar alles kwijtspelen als u niet alert bent. Dit is trouwens al gebeurd bij boekhouders die geen commerciële vennootschap meer mogen hebben (de kernreden waarom ik uiteindelijk uit het BIBF moest stappen, hoewel ik boekhouden/informatica altijd als een puur commerciële samengaande activiteit beschouwde), dit in een andere vennootschap onderbrachten, de aandelen op naam van de echtgenote plaatsten, en kunt u het raden? Ja, bij echtscheiding kunnen ze ook alles kwijtraken...  Daar heb ik echter geen medelijden mee, als een boekhouder zelf akkoord gaat met zo'n constructie, moet hij daarvan zelf moedig de gevolgen dragen, zeker een boekhouder overigens die geacht wordt als gewone Belg van die wetten op de hoogte te zijn.

Tot slot ook nog deze uitsmijter: Bij elke rechtszaak zou in eerste instantie duidelijk moeten worden BENOEMD wie agitator en wie slachtoffer is. In deze zaak werd door de curator de gefailleerde als agitator beschouwd.  Bijna in alle zaken die niet juist verlopen, wordt de slachtoffer/dader-rol omgekeerd.  Dit is een uitgelokt faillissement, georganiseerd door Harberinck (zonder enige twijfel).  Dus wie is dader? Wie is slachtoffer? Let wel, dit kan soms een moeilijke vraag zijn, maar dan moet elke rechter, elke advocaat, elke burger deemoedig kijken naar de FEITEN, de HANDELINGEN die gesteld zijn.  Hetzelfde overigens voor een echtscheiding en er zouden in België heel wat minder drama's in de pers voorkomen (journalisten zullen echt niet boos zijn daardoor minder sensationele artikels te hebben hoor, want ook die mensen zijn zelden sadisten met leedvermaak).